รอ...

ใครๆบอก...ว่าการรอ..ทรมานนัก
ใจยังรัก...ที่จะรอ...ไม่ไปไหน
เลยต้องจบ..ด้วยการรอ..อยู่เรื่อยไป
ใจหนอใจ..ไม่เคยได้..สมใจปอง...
......แต่ตอนนี้..ใจเริ่มเหนื่อย..และเฉื่อยนัก
ไม่อาจรัก..ใครผู้ใด..ได้อีกหน
มันอ่อนล้า..เต็มเเรง..ที่ต้องทน
เกิดเป็นคน...ที่ต้องรอ..ช่างทรมาน
.......ทุกทุกวัน..เค้าคนนั้น..เคยคิดถึง
แต่วันนึง..เค้าคนนั้น...กลับห่างหาย
ใจดวงน้อย...ยังเฝ้าคอย..มิวางวาย

แต่สุดท้าย....................................
เค้าก็จาก.....ชั่วนิรันดร์